De dichters zijn geboren

Met deze foto op het plein van Haarlem begint voor mij een nieuw avontuur. Daar waar ik met liefde 3 jaar onderneemster ben geweest in persoonlijke ontwikkeling, ga ik nu proberen om mijn creativiteit volledig te exploreren. Ik ga mezelf focussen op het kunstenaarschap. Iets wat ik nooit eerder gedurfd heb omdat het een route is met weinig zekerheid en waar je veel moed voor moet hebben.

Inmiddels ben ik 25 en merk ik dat ik nog steeds niet om kan gaan met geld en waarschijnlijk voorlopig niet rijk ga worden. Dus ik dacht dan kan ik maar beter mijn geld iedere maand bij elkaar rapen door iets te doen waar ik plezier in heb.

Maar tevens omdat ik gewoon heel erg blij word van het creëeren van verhalen. Op doek en schrift. Metaforen maken die de wereld aan het nadenken zetten en verhalen die ons brein uitdaagt iets op verschillende manieren te interpeteren.

Het begin van deze beslissing is begonnen toen ik afgelopen december afscheid moest nemen van mijn vader. De dood is iets pijnlijks, maar ook iets magisch. Je komt in een hoger niveau van zelfreflectie. Daar waar ik een periode mijn intuïtie volledig kwijt was, moest ik blijven zoeken en vertrouwen op dat kleine stemmetje dat in momenten van rauw heel ver weg voelt. Het stuurt je terwijl je valt, verward, verbaasd en maakt je ontzettend onzeker over hoe je je leven nou goed invult en tegelijkertijd versterkt het je als persoon. Tegen alle verwachtingen (van mezelf) in, ga ik toch proberen erop te vertrouwen en die creatieve onzekere route pakken. Gewoon omdat het goed voelt. Geen idee of dat ik weer op mijn bek ga, dat kan. Maar ik word liever keihard teleurgesteld dan dat ik ergens niet 100% in heb geloofd en ben voor gegaan.

Dus, vandaar. De geschrifte kunstenares. Ik ga door met verhalen maken, op het doek en als boek. Kladeren en schrijven.